က်ေနာ္႔ရဲ႔ ခဲတံေလး
(Nandah(IT))
Posted on Jul 02 09 - 08:00 PM | Hits : 864
Posted by shwephonelu
ခဲတံေပ်ာက္သည့္ေန႔
အျပင္မွာ မိုးေတြက တဖြဲဖြဲက်ဆင္းေနသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားအားလံုးကား အတန္းေရွ႕မွ ဟန္ပါပါသင္ၾကားေနေသာ ႐ူပေဗဒဆရာ၏ အသံစူးစူးထံသို႔သာ အာရံုစိုက္လ်က္။ ထိုအခိုက္တြင္ အရာအားလံုးဆိတ္သုန္းသြားသည္၊ ဆရာ၏မ်က္လံုးသည္ကား အ႔ံၾသစြာျဖင့္ အတန္းအေနာက္ဆံုးမွ ၀င္ေပါက္ဆီသို႔…….. ေက်ာင္းသားမ်ားအားလံုးသည္လည္း မဆိုင္းမတြပင္ တစ္ေနရာတည္းသို႔ လွည့္ၾကည့္ၾကကုန္၏။
မတ္တူးကားအျဖဴတစ္စီးကား ေမာင္းထြက္သြားျပီ၊ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္သည္လည္း လက္ညိဳးကေလးကိုေထာင္လ်က ္ တစ္လွမ္းျခင္းေလွ်ာက္၀င္လာ၏။ အရာအားလံုးသည္ကား ေခတၱမွ် ရပ္ဆိုင္းကုန္၏။ ျပန္လည္အသက္၀င္ေစသည္ကား ဆရာ၏အသံတည္း……
(( လပ္ေနတဲ့ေနရာမွာ အဆင္ေျပသလိုထိုင္လိုက္ပါ ))
အားလံုးကေတာ့ ဆရာကိုမၾကည့္ေတာ့ေပ။ ထိုထို မိန္းကေလးဆီသို႔သာ၊ အမွန္တကယ္ပင္ ထုိကာလက မီနီဂ်င္းစကတ္တို၀တ္လ်က္၊ စြပ္က်ယ္လက္ျပတ္ကို ဇာလႊာအက်ၤီ ထပ္ထားေသာမိန္းကေလး၏အလွတရားကား…….(( ေခတ္စကားျဖင့္ အရမ္းလန္ထြက္ေနတယ္))လို႔ ေျပာရံုပင္အားမရနိုင္ပါ။
သူမကား ကၽြန္ေတာ့္ အေရွ႕တန္းမွာ၀င္ထိုင္လိုက္သည္၊
(( အား… ))
အလန္႔တၾကားထေအာ္မိသည္။
ကၽြန္ေတာ္၏ ေျခမကိုသူမ၏ေဒါတ္ဖိနပ္နွင့္တက္နင္းထားျခင္းျဖစ္သည္။
(( ေဆာရီး)) ဆိုသည့္စကာကိုသာ အားမရစြာျမိဳခ်ခဲ့ရသည္.. စိတ္ထဲမွာေတာ့သိမ္မၾကည္လွ။
အတန္းထဲက ေယက်္ားကေလးမ်ားစြာကေတာ့ ခိုးခိုးၾကည့္လ်က္။ သိမ္ခ်စ္စရာေကာင္းသည္တဲ့…အဘယ္ကိုဆိုသည္နည္း။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာ့ေမးမိသည္ ဘာမွန္းေတာ့မသိ..ကၽြန္ေတာ္သိသည္ကား ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းမသိေသာ ကၽြန္ေတာ္၏တစ္ခုတည္းေသာ ခဲတံလက္တစ္ဆစ္။ ဆရာကလည္းပံုလိုက္ဆြဲရန္ေျပာေနျပီ..ဆြဲစရာခဲတံကားမရွိ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ကားေက်ာင္းသြားလ်င္ ခဲတံတစ္ေခ်ာင္းနွင့္ ဗလာစာအုပ္တစ္အုပ္ကိုသာယူသြားတက္သည္။ ခက္ေခ်ျပီ။ ခဲတံက အပိုမရွိေတာ့။ ဟိုလွန္သည္လွန္ စာအုပ္ကိုလွန္သည္..ဟိုငံု႔ သည္ငံု႔ ခံုေအာက္သို႔ငံု႔ၾကည့္သည္..ဟိုရွာသည္ရွာ လုပ္သည္။ သူမက မ်က္ေထာင့္နီၾကီးနွင့္္ လွည့္ကာ လွည့္ကာၾကည့္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖစ္ေနျပီ သူမသည္လည္းအေရွ႕မွ ဂနာမျငိမ္ေတာ့။ သူမကား သကၤာမကင္းသည့္ႏွယ္ ခိုးခိုးၾကည့္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း သဲသဲမဲမဲရွာေနဆဲ။ မိန္းမတစ္ေယာက္၏ သကၤာမကင္းေသာအၾကည့္သည္ ေခြးေခ်းပံုတက္နငး္မိသည္နွယ္ ေနရခက္ေခ်သည္။ ဆရာကလည္းလွမ္းျပီးၾကည့္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ ေဇာေခၽြးမ်ားျပန္ေနျပီ ဆရာအထင္လြဲေတာ့မည္။ စာလိုက္ေရးသည္ႏွယ္ ျငိမ္ျငိမ္ကေလးေနလိုက္သည္။ ရင္ထဲမွာေတာ့ ကလိကလိျဖစ္ေနျပီ။
ေဟာ..ေတြ႕ေလျပီ…ဒါမွတကယ့္ျပသနာ။ ေကာက္မရ ႏွိုက္မရသည့္ေနရာမွာ ဒင္းကေရာက္ေနျပီ။ အဆံုးခံလိုက္ရံုသာ ရွိေျချပီ။ သို႔မဟုတ္ပါက ပါးအစိတ္စိတ္ကြဲနိုင္သည္။ အတြင္းခံမေပၚတေပၚ ရွိေနေသာ မိုးျပာေရာင္ ဂ်င္စကတ္တိုႏွင့္ ခါးစပ္ေဖြးေဖြး အၾကား ေနရာလပ္သို႔ ဒင္းက ဘယ္သို႔ဘယ္ပံုေနရာယူထားသည္မသိေတာ့….။
ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့။ ပံုလည္းလိုက္ဆြဲလို႔မမွီေတာ့။ အျငိမ္မေနလ်င္ ဆရာကဆူေတာ့မည္။ ေက်ာင္းကလည္းလႊတ္ေတာ့မည္။ ေျပာလို႔လည္းမရနိုင္။ တစ္ႏွစ္လံုးသံုး တစ္ေခ်ာင္းတည္းေသာခဲတံ..ႏွေျမာစြ။ ထိုတစ္ေန႔က ကၽြန္ေတာ္မွတ္မွတ္ရရရွိခဲ့သည္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္၏ အၾကည့္ခိုး။ ျပန္မရေတာ့ဟုယူဆလုိက္ရသည့္ ခဲတံ။ မကူးလိုက္ရေသာ စာေမးပြဲမွာေမးလာမည့္ ပုဒ္စာတစ္ပုဒ္။
ၾကိဳးလြတ္သြားေသာ သူမ၏ရယ္သံ
သူမသည္ကား တစ္ပါတ္လွ်င္ ၂ရက္သာ က်ဴရွင္သို႔လာတက္၏။ လာတို္င္းလည္း လူတိုင္းကေငးၾကကုန္၏။ မိန္းမမ်ားသည္ပင္ မေနႏိုင္ေငးေမာၾကကုန္၏။ သူမကေတာ့ ဂရုမစိုက္သေယာင္။ ကၽြန္ေတာ္၏လူရင္း သူငယ္္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ပင္ မိတ္ေဆြျဖစ္ၾကကုန္ေလျပီ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာကား သူမကုိစိတ္မ၀င္စားနိုင္ေသးပါ။ mirror, velocity, vector ဆိုတာေတြအေပၚမွာသာ ေန႔စဥ္လမ္းေလ်က္ေနရသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ အိမ္သာတက္ရင္း ေရသည္လင္မယားႏွင့္ေတြ႔ရသည္ (အိမ္သာတက္ခ်ိန္တြင္သာ ေရသည္ျပဇတ္ကိုဖတ္ေလ့ရွိသည္)။ တစ္ခါတစ္ရံ ခြန္ဆန္ေလာနွင့္နန္းဦးျပင္ကို ညအခါရွာေနမိ၏။
သို႔ေပေသာ္လည္း သူငယ္ခ်င္းေတြမွတဆင့္ သူမနွင့္ခင္မင္လာခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ အတန္းထဲတြင္ ေက်ာင္းသား ၂၅ ေယာက္ရွိသည။္ သူမအား အတန္းတြင္းမွ ေက်ာင္းသားမ်ားတြင္ ရည္းစားစာမေပးဘူးသူမရွိသေလာက္နည္းသလို၊ ရည္းစားစကားမေျပာဘူးသူ ေတာ္ေတာ္နည္းေခ်ျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ကား သူမ၏ အေၾကာင္းအရာမ်ားကိ ု စိတ္မ၀င္စားေသာ္လည္း တစ္ခါတစ္ရံတြင္သူမ၏အေၾကာင္းမ်ားအား အားနာပါးနာနွင့္နားေထာင္ေပးရေခ်ျပီ။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ သူမကိုသတိထားၾကည့္မိသည္။
သူမသည္ ပံုမွန္အေနထားတြင္ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ေနတက္ေသာ္လည္း တစ္ခါတစ္ရံ ျပံဳးတက္သည္။ သူမကား စာသင္ေနခ်ိန္တြင္လည္း မၾကာခဏဆိုသလို ၾကိတ္ရယ္ေနတက္သည္။ ရံဖန္ရံခါဆိုသလို ေတာင္ျခစ္ေျမာက္ျခစ္နွင့္ ေနတက္၏။ ေန႔စဥ္တိုင္းလိုလိုလည္း စာအုပ္မ်ားကို ငွားသြားတက္၏။ အမ်ားဆံုးငွားသြားတက္ေသာ စာအုပ္မ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ္၏စာအုပ္မ်ားပင္ ျဖစ္ေလ့ရွိသည္။ စာေတာ္ေတာ္စံုသည္ ျဖစ္သည္။ စံုသည္မွ အေတာ္ကိုစံုသည္။ ေက်ာက္သင္ပုန္းမွ ဆရာသင္သည့္စာပါသလို ဆရာေျပာသည့္စကားမ်ားကိုလည္းေရးမွတ္တက္သည္။ ကိုယ့္ရဲ့မွတ္ခ်တ္လည္းေရးသည္။ ဟိုျခစ္သည္ျခစ္ ကာတြန္းအစအနမ်ားနွင့္ ဟိုေရးသည္ေရး ကဗ်ာအတုိစမ်ားလည္းပါသည္။ ေနာက္ျပီးစာတစ္အုပ္ထဲကို 4 in One ေရးထားတတ္ေသးသည္။ စံုတာမွ တစ္ခန္တစ္နားေျပာစရာမလိုေတာ့။
တစ္ေန႔ေသာ physic အခ်ိန္တြင္ျဖစ္သည္။ ဆရာစာသင္ေနခ်ိန္တြင္ သူမ တခစ္ခစ္နွင့္ ရယ္လိုက္သည္။ ဆရာက သိသြားသည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဆူခံထိသြားသည္။ ဆရာက ပိုးဆိုးပတ္စက္ေျပာပစ္လိုက္သည္။ ဆရာက သူစာသင္ေနခ်ိန္တြင္ တစ္တန္းလံုး ျငိမ္ေနမွၾကိဳက္သူျဖစ္သည္။ သူမ ေတာ္ေတာ္၀မ္းနည္းသြားသည္။ အတန္ငယ္ ရွက္သြားပံုေပါက္သည္။ ေနာက္မွ သူမသည္ ေနသာသလိုေနလိုက္သည္။ သူမသည္ သူ႔ေနာက္မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔အား လွည့္ၾကည့္သည္။ သူနွင့္မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိသည္တြင္ ကၽြန္ေတာ္မ်က္နွာပူေနမိသည္။ သူမပိုကာ ရွက္သြားလိမ့္မည္ဟုထင္ေနမိသည္။
ဘာေၾကာင့္ သူမ ရယ္ရသည္နည္း ဘယ္သူမွမသိႏိုင္။ သို႔ေသာ္ အားလံုးကစိတ္္၀င္စားၾကသည္။ ခပ္တည္တည္ေနတက္ေသာ သူမကို ဘယ္သူရယ္ေစသည္နည္း။ ထိုေန႔အတန္းမ်ားအားလံုးျပီးသြားသည္အထိ သူမသည္ ဘယ္သူကိုမွ်စကားမေျပာေတာ့။ အတန္းအျပီးမွာေတာ့ သူမငွားထားေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ စာအုပ္ကိုျပန္အပ္လာသည္။ သူမ၏အျပံဳးကို ပထမဦးစြာ ကၽြန္ေတာ္လက္ခံရမိသည္။ သူမ၏အျပံဳးသည္ နက္နဲသည့္ လ်ိဳ႕၀ွက္တက္သည့္ သူမ၏စိတ္အေၾကာင္းကုိ ကၽြန္ေတာ့္အားျပေနသည္။
(( ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေနာက္လည္း ေပးငွားဦးေနာ္ )) ဆိုတဲ့ စကားလံုးက တကယ္စိတ္ရင္းကလာသည့္ႏွယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ သူမ အိမ္မွကားေရာက္လာသည္။ သူမ ကားေပၚတက္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေငးျပီးက်န္ခဲ့သည္။ အတန္းထဲမွ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ဆူညံဆူညံျဖင့္ထြက္လာသည္။ သူမေပးထားခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့္၏ စာအုပ္ကို အသည္းအသန္ေတာင္းၾကည့္ၾကသည္။ သူမရယ္ရျခင္း၏ အေျဖသည္ ကၽြန္ေတာ့္စာအုပ္္တြင္ ရွိေနေသာေၾကာင့္တည္း။ သူတို႔အလုအယက္လွန္ၾကည့္ၾကသည္။ ေဟာ.. ေတြ႔ၾကေလျပီ။
ေနာက္မွ ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ေပါက္ကရ ေရးထားေသာ စာသားတြင္ သူ႔နာမည္ပါေနေသာေၾကာင့္တည္း။
“ နဒီ….မင္းေရွသို႔စီးဆင္းပါ၊ ကိုယ့္အခ်စ္အစိုင္အခဲေတြကို သယ္ယူသြားပါ။ ကိုယ္ကေတာ့ မင္းရင္ဘက္ၾကီးကို ၾကက္ခြပ္လွုိင္းကေလးေတြ ျဖစ္ေစရံုကလြဲျပီးဘာမွမတက္နိုင္လို႔ အားေပးရံုေပါ့။
ကိုကိုေလ ”
ကၽြန္ေတာ္ သူမအေၾကာင္းအတန္ငယ္သိသြားရသည္။ သူမသည္ အျမဲတမ္းလ်ိဳ႕၀ွက္စြာ ခပ္တည္တည္ေနတက္ေသာ္လည္း အားပါးတရရယ္တက္သည္။ သူ႔မ၏ နာမည္အရင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔သိထားေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားေခၚေလ့ရွိေသာ ယြန္းေအး ဆိုသည့္အမည္ မဟုတ္ဘဲ ယြန္းနဒီေအး ဆိုတာကို သိလိုက္ရပါေတာ့သည္္။
လိပ္စာမွားေရာက္သြားေသာ ရည္းစားစာ
ႏွင္းရည္တရႊဲရႊဲႏိုင္လွေသာ ၾကယ္တာရာမ်ားေဆာင္းခိုသည့္ေန႔၊ ေန႔တာရဲ့ေရွ႕ေတာ္ေျပးမ်ားက လာေရာက္မိတ္ဆက္သည့္အခ်ိန္၊ ပုံမွန္သြားေနက်လမ္းကေလးအတိုင္း ေလ်ာက္သြားေနလိုက္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းသို႔ မေတာ္တစ္ဆဆိုသလိုေစာေစာေရာက္သြားသည္။ စာသင္ခန္းတံခါးကား ေယာင္မွားကာပင္ မဖြင့္ေသးေခ်။ ကၽြန္ုပ္လည္း ခပ္အုပ္အုပ္ရွင္သန္ေနေသာ လက္ပံပင္ေအာက္မွ အုတ္ခံုကေလးတြင္ ထိုင္လ်က္ပင္ လြယ္အိပ္ထဲမွ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ထုတ္ယူဖတ္လိုက္သည္။ ေရသည္ျပဇာတ္ စာအုပ္တည္း။
အတန္ငယ္ၾကာသြားသည္။ ေက်ာင္းသားအခ်ိဳ႕ေရာက္လာၾကသည္၊ ေက်ာင္းတံခါးလည္းဖြင့္ျပီ၊ ႏွင္းမ်ားကလည္း တစ္ဖြဲဖြဲသဲျပေနဆဲ၊ ဆရာကေတာ့ မလာေသးေပ၊ ကၽြန္ပ္လည္း ေခါင္းကိုငံု႔စိုက္လ်က္ စာဖတ္ေနဆဲျဖစ္သည္။
ေမႊးေမႊးပ်ံ႕ပ်ံ႕သနပ္ခါးေရေမႊးရနံ႔ကေလးက အာရံုထဲသို႔ တိတ္တခိုး တိုးလ်ိဳး၀င္ေရာက္လာသည္။
“ NAN…DA….HTOON”
ကၽြႏု္ပ္၏နာမည္အျပည့္ကို တစ္လံုးျခင္းေခၚေနသည္။ ရင္းႏွီးသေယာင္။ ေခါင္းကို နဲနဲခ်င္းပင္းကာ ၾကည့္လိုက္မိသည္။
ေယာက်္ားစီးကတၱီပါ ဖိနပ္တစ္ရံ၊ သြယ္လ်လ်ေျဖာင့္စင္းေနေသာေျခအစံုႏွင့္အတူ ေျခသန္းမွေငြေမာင္းကြင္းတစ္ခု၊ ျပီးေနာက္ မိုးျပာေရာင္ခ်ိတ္ထမီႏွင့္ ျဖဴလႊလႊရင္ဖုန္းတစ္ထယ္။
(( ဟိုက္….. ဘုရားေရ )))
ကၽြန္ဳပ္မ်ားလံုးမ်ားျပဴးက်ယ္သြားရသည္။ ထိုမိန္းကေလးက အံ႔ၾသဟန္မျပ၊ ျပီးမွ
((( ေယာ္…ခုမွ ဘုရားတရား ကိုင္းရွိုင္းမေနပါနဲ႔)))
သူမ…ဘာစိတ္ကူးႏွင့္ ကန္းလာဘိသည္ကို မမွန္းဆတက္ေတာ႔၊ တစ္ခုခုေတာ့လြဲမွားေနပံုေပါက္သည္။ ဆံပင္ကလည္း ခါတိုင္းကဲ့သို႔ ျဗဲလ်မ္း၊ ဖြာေလာင္က်ဲ၊ က်ပ္စည္း ပံုစံမ်ိဳးေတြ မဟုတ္ေတာ့၊ ဆံထံုး ႏွစ္ခုကို ဘယ္ညာခြဲစည္းထားျပီး စံပါယ္ပန္းမ်ားစီထားသည္။ သနပ္ခါးေရက်ဲ ခပ္ပါးပါးလိမ္းထားသည္။ ခါတိုင္းႏွင့္ေတာ့ လံုး၀မတူ၊ ထင္တိုင္းက်ဲလွ်က္ ယဥ္ယဥ္ေလးလွေနသည္။ ယခင့္ယခင္ကပင္ ၀ံ့၀ံ့မၾကည့္ရဲေသာ က်နုပ္….အားရပါးရ ၾကည့္ျပစ္လိုက္မိသည္။
ဒါေပမဲ့…ႏွုတ္ခမ္းမ်ားကား..မေန႔တစ္ေန႔က လက္က်န္ မုန္းလက္ေကာက္ေၾကာ္မ်ားႏွယ္ တင္းရင္းေအးဆတ္လ်က္၊ မ်က္လံုးမ်ားကလညး္ စူးရွ၀င္းလက္လ်က္။
(( ဒီဟာက ႏွင့္လက္ခ်က္လား))
ထုိကဲ့သို႔ေသာ ျပတ္ေတာင္းေတာင္းအေမးစကားႏွင့္အတူ ေနာက္ေက်ာလွပ္ထားေသာ ၁၅က်ပ္တန္ ပညာေရးထုတ္ ဗလာစာအုပ္ကိုထိုးေပးလာသည္။ ကၽြႏ္ုပ္လည္း ေယာင္အအျဖင့္ယူၾကည့္လိုက္မိသည္။ ကၽြနု္ပ္ ဘာမွနားမလည္နိုင္ေတာ့။ တစ္ခုခု လြဲမွားေနပံုေပါက္သည္။
ေခါင္းတစ္ခ်က္ငံုလ်က္ (( ဟုတ္တယ္ .. ဒါေပမဲ့ ခင္ဗ်ားအတြက္ မဟုတ္ဘူး ))
ထိုအေျဖႏွင့္အတူ အဟုန္ျပင္းစြာျဖင့္ ဘယ္ဘက္ပါးျပင္သို႔ခ်ဥ္းကပ္လာေသာ လက္တစ္စံုကို ရုတ္တရတ္ဖမ္းထားမိလိုက္သည္။
ေၾသာ္…သူမ ဘာအတြက္ေၾကာင့္ ကၽြန္ုပ္၏ပါးျပင္ကို ဆာဆာေလာင္ေလာင္ ရိုက္ခ်င္ရသည္နည္း။ ထိုေမးခြန္းကိုေမးမေနေတာ့၊ ရူပေဗဒဆရာ ၀င္လာျပီျဖစ္၍ စာသင္ခန္းသို႔ မသိမသာပင္ တစ္ျဖည္းျဖည္းေလ်ာက္၀င္မိေတာ့သည္။
သူမကား ထိုင္ေနက်ေနရာတြင္ပင္မထိုင္ေတာ့ေပ၊ အေရွ႕ဆံုးအတန္းတြင္ တစ္ကိုယ္တည္းသြားထိုင္သည္။ သူမကို နားလည္ႏိုင္စြမ္းမရွိသလို ဒီကဗ်ာကေရာ သူမရဲ့လက္ထဲသို႔ ဘယ္သို႔ဘယ္ပံုေရာက္ခဲ့ရသနည္း။ ခတ္ေတာ့ခတ္ပါဘိေနာ္။
တရားခံကား ေခါင္းထဲသို႔ျဖတ္ကနဲ၀င္လာသည္။ စည္သူ…စည္ကနဲဆိုသူမို႔ စည္သူလို႔ကင္ပြန္းတပ္ထားသည္မသိ။ အခုေတာ့ သေကာင့္သားေၾကာင့္ အေႏွာင့္အသားမလြတ္ျဖစ္ရေခ်ျပီ။
အႏွီပုဂၢိဳလ္ကေရးရန္ေပးထားေသာ စာအုပ္ကိုပင္မၾကည့္ပဲေရးလိုက္မိသည့္ မိမိကိုယ္ကိုပင္ အျပတ္တင္ရမည္ျဖစ္သည္။ အဆန္းမဟုတ္သည့္ စာအုပ္လြဲမွားတက္သည့္ကိစၥကား ယခုေတာ့ ခတ္ေလျပီ။ ကၽြႏု္ပ္လည္းမ်က္ႏွာပူလွျပီ၊ ရင္ေတြလည္းတစ္ဒိန္းဒိန္းနွင့္၊ မတ္တပ္ပင္ေကာင္ေကာင္းမရပ္နိုင္ေတာ့၊ ဒူးကလည္း အလိုလိုညြတ္က်ေနျပီ။ စာသင္ေနေသာ ဆရာထံသို႔ အာရံုျပဳလုိက္သည္။ ျပီးေနာက္သူမကိုပါ လမ္းၾကံဳၾကည့္လိုက္မိသည္။ သူမ ကၽြနု္ပ္ကို ေကာင္းစြာစိတ္ဆိုးေနပံုေပါက္သည္။ ရွင္းျပဖို႔လိုသည္။ ယခုေတာ့ မတက္နိုင္ေသး။ သူမ၏အထင္လြဲမွဳႏွင့္အတူ အမုန္းတရားဆိုသည္ကို မလိုလားသည္မွာအမွန္။
သူမလက္ထဲတြင္ရွိေနေသာ ကၽြန္ုပ္၏ ကဗ်ာမွာ စင္စစ္အားျဖင့္ သူမႏွင့္လံုး၀မတိုက္ဆိုင္ပါ။ေနာင္တြင္ ျဖစ္လာမည့္ စည္သူ၏ရည္းစားအတြက္ ကိုယ္စားေရးေပးလိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
(( ကိုယ္ဟန္ေက်ာ႔ေက်ာ့
ေမာ့ေမာ့မ်က္ႏွာ
မူယာၾကြယ္အျပံဳးကေလးနဲ႔
ေကသာၾကြယ္မင္းသမီးရယ္
ရင္ထဲမယ္စြဲညိသြားတယ္
ေျပာမယ့္ဒီစကား
နားေထာင္အားပါ
သိပ္ခ်စ္တယ္ကြာရင္ထဲမွာ
ျမဲစြဲထာ၀ရ
တစ္သက္တာ။ ))
စိတ္ထဲမွ ကဗ်ာကေလးကို ထပ္ကာထပ္ကာရြတ္ေနမိသည္။ အေရွ႕ဆံုးအတန္းမွသူမကိုလည္း အၾကာမၾကာေငးၾကည့္မိသည္။ အေရွ႕ဆံုးအတန္းမွ သူမကိုလည္း မၾကာမၾကာေငးၾကည့္မိသည္။ သူမကားရွင္းျပခြင့္ကိုေပးရန္ေ၀းစြ၊ ေက်ာင္းဆင္းသည့္တိုင္ လွည္႔ၾကည့္ေဖၚပင္မရေပ။ သူမကား အိမ္ၾကိဳကားျဖဴျဖဴေလးေပၚတက္သြားသည္။ ကၽြန္ုပ္ႏွင့္အတူ အတန္းသားအခ်ိဳ႕က နားမလည္စြာျဖင့္ေငးေမာၾကည့္ေနမိသည္။ ခံစားခ်က္ျခင္း၊ ခံယူခ်က္ျခင္း၊ အၾကည့္ခ်င္းေတာ့ အတူနိုင္ပါေခ်။
အျပင္မွာ မိုးေတြက တဖြဲဖြဲက်ဆင္းေနသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားအားလံုးကား အတန္းေရွ႕မွ ဟန္ပါပါသင္ၾကားေနေသာ ႐ူပေဗဒဆရာ၏ အသံစူးစူးထံသို႔သာ အာရံုစိုက္လ်က္။ ထိုအခိုက္တြင္ အရာအားလံုးဆိတ္သုန္းသြားသည္၊ ဆရာ၏မ်က္လံုးသည္ကား အ႔ံၾသစြာျဖင့္ အတန္းအေနာက္ဆံုးမွ ၀င္ေပါက္ဆီသို႔…….. ေက်ာင္းသားမ်ားအားလံုးသည္လည္း မဆိုင္းမတြပင္ တစ္ေနရာတည္းသို႔ လွည့္ၾကည့္ၾကကုန္၏။
မတ္တူးကားအျဖဴတစ္စီးကား ေမာင္းထြက္သြားျပီ၊ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္သည္လည္း လက္ညိဳးကေလးကိုေထာင္လ်က ္ တစ္လွမ္းျခင္းေလွ်ာက္၀င္လာ၏။ အရာအားလံုးသည္ကား ေခတၱမွ် ရပ္ဆိုင္းကုန္၏။ ျပန္လည္အသက္၀င္ေစသည္ကား ဆရာ၏အသံတည္း……
(( လပ္ေနတဲ့ေနရာမွာ အဆင္ေျပသလိုထိုင္လိုက္ပါ ))
အားလံုးကေတာ့ ဆရာကိုမၾကည့္ေတာ့ေပ။ ထိုထို မိန္းကေလးဆီသို႔သာ၊ အမွန္တကယ္ပင္ ထုိကာလက မီနီဂ်င္းစကတ္တို၀တ္လ်က္၊ စြပ္က်ယ္လက္ျပတ္ကို ဇာလႊာအက်ၤီ ထပ္ထားေသာမိန္းကေလး၏အလွတရားကား…….(( ေခတ္စကားျဖင့္ အရမ္းလန္ထြက္ေနတယ္))လို႔ ေျပာရံုပင္အားမရနိုင္ပါ။
သူမကား ကၽြန္ေတာ့္ အေရွ႕တန္းမွာ၀င္ထိုင္လိုက္သည္၊
(( အား… ))
အလန္႔တၾကားထေအာ္မိသည္။
ကၽြန္ေတာ္၏ ေျခမကိုသူမ၏ေဒါတ္ဖိနပ္နွင့္တက္နင္းထားျခင္းျဖစ္သည္။
(( ေဆာရီး)) ဆိုသည့္စကာကိုသာ အားမရစြာျမိဳခ်ခဲ့ရသည္.. စိတ္ထဲမွာေတာ့သိမ္မၾကည္လွ။
အတန္းထဲက ေယက်္ားကေလးမ်ားစြာကေတာ့ ခိုးခိုးၾကည့္လ်က္။ သိမ္ခ်စ္စရာေကာင္းသည္တဲ့…အဘယ္ကိုဆိုသည္နည္း။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာ့ေမးမိသည္ ဘာမွန္းေတာ့မသိ..ကၽြန္ေတာ္သိသည္ကား ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းမသိေသာ ကၽြန္ေတာ္၏တစ္ခုတည္းေသာ ခဲတံလက္တစ္ဆစ္။ ဆရာကလည္းပံုလိုက္ဆြဲရန္ေျပာေနျပီ..ဆြဲစရာခဲတံကားမရွိ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ကားေက်ာင္းသြားလ်င္ ခဲတံတစ္ေခ်ာင္းနွင့္ ဗလာစာအုပ္တစ္အုပ္ကိုသာယူသြားတက္သည္။ ခက္ေခ်ျပီ။ ခဲတံက အပိုမရွိေတာ့။ ဟိုလွန္သည္လွန္ စာအုပ္ကိုလွန္သည္..ဟိုငံု႔ သည္ငံု႔ ခံုေအာက္သို႔ငံု႔ၾကည့္သည္..ဟိုရွာသည္ရွာ လုပ္သည္။ သူမက မ်က္ေထာင့္နီၾကီးနွင့္္ လွည့္ကာ လွည့္ကာၾကည့္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖစ္ေနျပီ သူမသည္လည္းအေရွ႕မွ ဂနာမျငိမ္ေတာ့။ သူမကား သကၤာမကင္းသည့္ႏွယ္ ခိုးခိုးၾကည့္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း သဲသဲမဲမဲရွာေနဆဲ။ မိန္းမတစ္ေယာက္၏ သကၤာမကင္းေသာအၾကည့္သည္ ေခြးေခ်းပံုတက္နငး္မိသည္နွယ္ ေနရခက္ေခ်သည္။ ဆရာကလည္းလွမ္းျပီးၾကည့္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ ေဇာေခၽြးမ်ားျပန္ေနျပီ ဆရာအထင္လြဲေတာ့မည္။ စာလိုက္ေရးသည္ႏွယ္ ျငိမ္ျငိမ္ကေလးေနလိုက္သည္။ ရင္ထဲမွာေတာ့ ကလိကလိျဖစ္ေနျပီ။
ေဟာ..ေတြ႕ေလျပီ…ဒါမွတကယ့္ျပသနာ။ ေကာက္မရ ႏွိုက္မရသည့္ေနရာမွာ ဒင္းကေရာက္ေနျပီ။ အဆံုးခံလိုက္ရံုသာ ရွိေျချပီ။ သို႔မဟုတ္ပါက ပါးအစိတ္စိတ္ကြဲနိုင္သည္။ အတြင္းခံမေပၚတေပၚ ရွိေနေသာ မိုးျပာေရာင္ ဂ်င္စကတ္တိုႏွင့္ ခါးစပ္ေဖြးေဖြး အၾကား ေနရာလပ္သို႔ ဒင္းက ဘယ္သို႔ဘယ္ပံုေနရာယူထားသည္မသိေတာ့….။
ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့။ ပံုလည္းလိုက္ဆြဲလို႔မမွီေတာ့။ အျငိမ္မေနလ်င္ ဆရာကဆူေတာ့မည္။ ေက်ာင္းကလည္းလႊတ္ေတာ့မည္။ ေျပာလို႔လည္းမရနိုင္။ တစ္ႏွစ္လံုးသံုး တစ္ေခ်ာင္းတည္းေသာခဲတံ..ႏွေျမာစြ။ ထိုတစ္ေန႔က ကၽြန္ေတာ္မွတ္မွတ္ရရရွိခဲ့သည္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္၏ အၾကည့္ခိုး။ ျပန္မရေတာ့ဟုယူဆလုိက္ရသည့္ ခဲတံ။ မကူးလိုက္ရေသာ စာေမးပြဲမွာေမးလာမည့္ ပုဒ္စာတစ္ပုဒ္။
ၾကိဳးလြတ္သြားေသာ သူမ၏ရယ္သံ
သူမသည္ကား တစ္ပါတ္လွ်င္ ၂ရက္သာ က်ဴရွင္သို႔လာတက္၏။ လာတို္င္းလည္း လူတိုင္းကေငးၾကကုန္၏။ မိန္းမမ်ားသည္ပင္ မေနႏိုင္ေငးေမာၾကကုန္၏။ သူမကေတာ့ ဂရုမစိုက္သေယာင္။ ကၽြန္ေတာ္၏လူရင္း သူငယ္္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ပင္ မိတ္ေဆြျဖစ္ၾကကုန္ေလျပီ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာကား သူမကုိစိတ္မ၀င္စားနိုင္ေသးပါ။ mirror, velocity, vector ဆိုတာေတြအေပၚမွာသာ ေန႔စဥ္လမ္းေလ်က္ေနရသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ အိမ္သာတက္ရင္း ေရသည္လင္မယားႏွင့္ေတြ႔ရသည္ (အိမ္သာတက္ခ်ိန္တြင္သာ ေရသည္ျပဇတ္ကိုဖတ္ေလ့ရွိသည္)။ တစ္ခါတစ္ရံ ခြန္ဆန္ေလာနွင့္နန္းဦးျပင္ကို ညအခါရွာေနမိ၏။
သို႔ေပေသာ္လည္း သူငယ္ခ်င္းေတြမွတဆင့္ သူမနွင့္ခင္မင္လာခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ အတန္းထဲတြင္ ေက်ာင္းသား ၂၅ ေယာက္ရွိသည။္ သူမအား အတန္းတြင္းမွ ေက်ာင္းသားမ်ားတြင္ ရည္းစားစာမေပးဘူးသူမရွိသေလာက္နည္းသလို၊ ရည္းစားစကားမေျပာဘူးသူ ေတာ္ေတာ္နည္းေခ်ျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ကား သူမ၏ အေၾကာင္းအရာမ်ားကိ ု စိတ္မ၀င္စားေသာ္လည္း တစ္ခါတစ္ရံတြင္သူမ၏အေၾကာင္းမ်ားအား အားနာပါးနာနွင့္နားေထာင္ေပးရေခ်ျပီ။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ သူမကိုသတိထားၾကည့္မိသည္။
သူမသည္ ပံုမွန္အေနထားတြင္ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ေနတက္ေသာ္လည္း တစ္ခါတစ္ရံ ျပံဳးတက္သည္။ သူမကား စာသင္ေနခ်ိန္တြင္လည္း မၾကာခဏဆိုသလို ၾကိတ္ရယ္ေနတက္သည္။ ရံဖန္ရံခါဆိုသလို ေတာင္ျခစ္ေျမာက္ျခစ္နွင့္ ေနတက္၏။ ေန႔စဥ္တိုင္းလိုလိုလည္း စာအုပ္မ်ားကို ငွားသြားတက္၏။ အမ်ားဆံုးငွားသြားတက္ေသာ စာအုပ္မ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ္၏စာအုပ္မ်ားပင္ ျဖစ္ေလ့ရွိသည္။ စာေတာ္ေတာ္စံုသည္ ျဖစ္သည္။ စံုသည္မွ အေတာ္ကိုစံုသည္။ ေက်ာက္သင္ပုန္းမွ ဆရာသင္သည့္စာပါသလို ဆရာေျပာသည့္စကားမ်ားကိုလည္းေရးမွတ္တက္သည္။ ကိုယ့္ရဲ့မွတ္ခ်တ္လည္းေရးသည္။ ဟိုျခစ္သည္ျခစ္ ကာတြန္းအစအနမ်ားနွင့္ ဟိုေရးသည္ေရး ကဗ်ာအတုိစမ်ားလည္းပါသည္။ ေနာက္ျပီးစာတစ္အုပ္ထဲကို 4 in One ေရးထားတတ္ေသးသည္။ စံုတာမွ တစ္ခန္တစ္နားေျပာစရာမလိုေတာ့။
တစ္ေန႔ေသာ physic အခ်ိန္တြင္ျဖစ္သည္။ ဆရာစာသင္ေနခ်ိန္တြင္ သူမ တခစ္ခစ္နွင့္ ရယ္လိုက္သည္။ ဆရာက သိသြားသည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဆူခံထိသြားသည္။ ဆရာက ပိုးဆိုးပတ္စက္ေျပာပစ္လိုက္သည္။ ဆရာက သူစာသင္ေနခ်ိန္တြင္ တစ္တန္းလံုး ျငိမ္ေနမွၾကိဳက္သူျဖစ္သည္။ သူမ ေတာ္ေတာ္၀မ္းနည္းသြားသည္။ အတန္ငယ္ ရွက္သြားပံုေပါက္သည္။ ေနာက္မွ သူမသည္ ေနသာသလိုေနလိုက္သည္။ သူမသည္ သူ႔ေနာက္မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔အား လွည့္ၾကည့္သည္။ သူနွင့္မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိသည္တြင္ ကၽြန္ေတာ္မ်က္နွာပူေနမိသည္။ သူမပိုကာ ရွက္သြားလိမ့္မည္ဟုထင္ေနမိသည္။
ဘာေၾကာင့္ သူမ ရယ္ရသည္နည္း ဘယ္သူမွမသိႏိုင္။ သို႔ေသာ္ အားလံုးကစိတ္္၀င္စားၾကသည္။ ခပ္တည္တည္ေနတက္ေသာ သူမကို ဘယ္သူရယ္ေစသည္နည္း။ ထိုေန႔အတန္းမ်ားအားလံုးျပီးသြားသည္အထိ သူမသည္ ဘယ္သူကိုမွ်စကားမေျပာေတာ့။ အတန္းအျပီးမွာေတာ့ သူမငွားထားေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ စာအုပ္ကိုျပန္အပ္လာသည္။ သူမ၏အျပံဳးကို ပထမဦးစြာ ကၽြန္ေတာ္လက္ခံရမိသည္။ သူမ၏အျပံဳးသည္ နက္နဲသည့္ လ်ိဳ႕၀ွက္တက္သည့္ သူမ၏စိတ္အေၾကာင္းကုိ ကၽြန္ေတာ့္အားျပေနသည္။
(( ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေနာက္လည္း ေပးငွားဦးေနာ္ )) ဆိုတဲ့ စကားလံုးက တကယ္စိတ္ရင္းကလာသည့္ႏွယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ သူမ အိမ္မွကားေရာက္လာသည္။ သူမ ကားေပၚတက္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေငးျပီးက်န္ခဲ့သည္။ အတန္းထဲမွ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ဆူညံဆူညံျဖင့္ထြက္လာသည္။ သူမေပးထားခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့္၏ စာအုပ္ကို အသည္းအသန္ေတာင္းၾကည့္ၾကသည္။ သူမရယ္ရျခင္း၏ အေျဖသည္ ကၽြန္ေတာ့္စာအုပ္္တြင္ ရွိေနေသာေၾကာင့္တည္း။ သူတို႔အလုအယက္လွန္ၾကည့္ၾကသည္။ ေဟာ.. ေတြ႔ၾကေလျပီ။
ေနာက္မွ ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ေပါက္ကရ ေရးထားေသာ စာသားတြင္ သူ႔နာမည္ပါေနေသာေၾကာင့္တည္း။
“ နဒီ….မင္းေရွသို႔စီးဆင္းပါ၊ ကိုယ့္အခ်စ္အစိုင္အခဲေတြကို သယ္ယူသြားပါ။ ကိုယ္ကေတာ့ မင္းရင္ဘက္ၾကီးကို ၾကက္ခြပ္လွုိင္းကေလးေတြ ျဖစ္ေစရံုကလြဲျပီးဘာမွမတက္နိုင္လို႔ အားေပးရံုေပါ့။
ကိုကိုေလ ”
ကၽြန္ေတာ္ သူမအေၾကာင္းအတန္ငယ္သိသြားရသည္။ သူမသည္ အျမဲတမ္းလ်ိဳ႕၀ွက္စြာ ခပ္တည္တည္ေနတက္ေသာ္လည္း အားပါးတရရယ္တက္သည္။ သူ႔မ၏ နာမည္အရင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔သိထားေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားေခၚေလ့ရွိေသာ ယြန္းေအး ဆိုသည့္အမည္ မဟုတ္ဘဲ ယြန္းနဒီေအး ဆိုတာကို သိလိုက္ရပါေတာ့သည္္။
လိပ္စာမွားေရာက္သြားေသာ ရည္းစားစာ
ႏွင္းရည္တရႊဲရႊဲႏိုင္လွေသာ ၾကယ္တာရာမ်ားေဆာင္းခိုသည့္ေန႔၊ ေန႔တာရဲ့ေရွ႕ေတာ္ေျပးမ်ားက လာေရာက္မိတ္ဆက္သည့္အခ်ိန္၊ ပုံမွန္သြားေနက်လမ္းကေလးအတိုင္း ေလ်ာက္သြားေနလိုက္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းသို႔ မေတာ္တစ္ဆဆိုသလိုေစာေစာေရာက္သြားသည္။ စာသင္ခန္းတံခါးကား ေယာင္မွားကာပင္ မဖြင့္ေသးေခ်။ ကၽြန္ုပ္လည္း ခပ္အုပ္အုပ္ရွင္သန္ေနေသာ လက္ပံပင္ေအာက္မွ အုတ္ခံုကေလးတြင္ ထိုင္လ်က္ပင္ လြယ္အိပ္ထဲမွ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ထုတ္ယူဖတ္လိုက္သည္။ ေရသည္ျပဇာတ္ စာအုပ္တည္း။
အတန္ငယ္ၾကာသြားသည္။ ေက်ာင္းသားအခ်ိဳ႕ေရာက္လာၾကသည္၊ ေက်ာင္းတံခါးလည္းဖြင့္ျပီ၊ ႏွင္းမ်ားကလည္း တစ္ဖြဲဖြဲသဲျပေနဆဲ၊ ဆရာကေတာ့ မလာေသးေပ၊ ကၽြန္ပ္လည္း ေခါင္းကိုငံု႔စိုက္လ်က္ စာဖတ္ေနဆဲျဖစ္သည္။
ေမႊးေမႊးပ်ံ႕ပ်ံ႕သနပ္ခါးေရေမႊးရနံ႔ကေလးက အာရံုထဲသို႔ တိတ္တခိုး တိုးလ်ိဳး၀င္ေရာက္လာသည္။
“ NAN…DA….HTOON”
ကၽြႏု္ပ္၏နာမည္အျပည့္ကို တစ္လံုးျခင္းေခၚေနသည္။ ရင္းႏွီးသေယာင္။ ေခါင္းကို နဲနဲခ်င္းပင္းကာ ၾကည့္လိုက္မိသည္။
ေယာက်္ားစီးကတၱီပါ ဖိနပ္တစ္ရံ၊ သြယ္လ်လ်ေျဖာင့္စင္းေနေသာေျခအစံုႏွင့္အတူ ေျခသန္းမွေငြေမာင္းကြင္းတစ္ခု၊ ျပီးေနာက္ မိုးျပာေရာင္ခ်ိတ္ထမီႏွင့္ ျဖဴလႊလႊရင္ဖုန္းတစ္ထယ္။
(( ဟိုက္….. ဘုရားေရ )))
ကၽြန္ဳပ္မ်ားလံုးမ်ားျပဴးက်ယ္သြားရသည္။ ထိုမိန္းကေလးက အံ႔ၾသဟန္မျပ၊ ျပီးမွ
((( ေယာ္…ခုမွ ဘုရားတရား ကိုင္းရွိုင္းမေနပါနဲ႔)))
သူမ…ဘာစိတ္ကူးႏွင့္ ကန္းလာဘိသည္ကို မမွန္းဆတက္ေတာ႔၊ တစ္ခုခုေတာ့လြဲမွားေနပံုေပါက္သည္။ ဆံပင္ကလည္း ခါတိုင္းကဲ့သို႔ ျဗဲလ်မ္း၊ ဖြာေလာင္က်ဲ၊ က်ပ္စည္း ပံုစံမ်ိဳးေတြ မဟုတ္ေတာ့၊ ဆံထံုး ႏွစ္ခုကို ဘယ္ညာခြဲစည္းထားျပီး စံပါယ္ပန္းမ်ားစီထားသည္။ သနပ္ခါးေရက်ဲ ခပ္ပါးပါးလိမ္းထားသည္။ ခါတိုင္းႏွင့္ေတာ့ လံုး၀မတူ၊ ထင္တိုင္းက်ဲလွ်က္ ယဥ္ယဥ္ေလးလွေနသည္။ ယခင့္ယခင္ကပင္ ၀ံ့၀ံ့မၾကည့္ရဲေသာ က်နုပ္….အားရပါးရ ၾကည့္ျပစ္လိုက္မိသည္။
ဒါေပမဲ့…ႏွုတ္ခမ္းမ်ားကား..မေန႔တစ္ေန႔က လက္က်န္ မုန္းလက္ေကာက္ေၾကာ္မ်ားႏွယ္ တင္းရင္းေအးဆတ္လ်က္၊ မ်က္လံုးမ်ားကလညး္ စူးရွ၀င္းလက္လ်က္။
(( ဒီဟာက ႏွင့္လက္ခ်က္လား))
ထုိကဲ့သို႔ေသာ ျပတ္ေတာင္းေတာင္းအေမးစကားႏွင့္အတူ ေနာက္ေက်ာလွပ္ထားေသာ ၁၅က်ပ္တန္ ပညာေရးထုတ္ ဗလာစာအုပ္ကိုထိုးေပးလာသည္။ ကၽြႏ္ုပ္လည္း ေယာင္အအျဖင့္ယူၾကည့္လိုက္မိသည္။ ကၽြနု္ပ္ ဘာမွနားမလည္နိုင္ေတာ့။ တစ္ခုခု လြဲမွားေနပံုေပါက္သည္။
ေခါင္းတစ္ခ်က္ငံုလ်က္ (( ဟုတ္တယ္ .. ဒါေပမဲ့ ခင္ဗ်ားအတြက္ မဟုတ္ဘူး ))
ထိုအေျဖႏွင့္အတူ အဟုန္ျပင္းစြာျဖင့္ ဘယ္ဘက္ပါးျပင္သို႔ခ်ဥ္းကပ္လာေသာ လက္တစ္စံုကို ရုတ္တရတ္ဖမ္းထားမိလိုက္သည္။
ေၾသာ္…သူမ ဘာအတြက္ေၾကာင့္ ကၽြန္ုပ္၏ပါးျပင္ကို ဆာဆာေလာင္ေလာင္ ရိုက္ခ်င္ရသည္နည္း။ ထိုေမးခြန္းကိုေမးမေနေတာ့၊ ရူပေဗဒဆရာ ၀င္လာျပီျဖစ္၍ စာသင္ခန္းသို႔ မသိမသာပင္ တစ္ျဖည္းျဖည္းေလ်ာက္၀င္မိေတာ့သည္။
သူမကား ထိုင္ေနက်ေနရာတြင္ပင္မထိုင္ေတာ့ေပ၊ အေရွ႕ဆံုးအတန္းတြင္ တစ္ကိုယ္တည္းသြားထိုင္သည္။ သူမကို နားလည္ႏိုင္စြမ္းမရွိသလို ဒီကဗ်ာကေရာ သူမရဲ့လက္ထဲသို႔ ဘယ္သို႔ဘယ္ပံုေရာက္ခဲ့ရသနည္း။ ခတ္ေတာ့ခတ္ပါဘိေနာ္။
တရားခံကား ေခါင္းထဲသို႔ျဖတ္ကနဲ၀င္လာသည္။ စည္သူ…စည္ကနဲဆိုသူမို႔ စည္သူလို႔ကင္ပြန္းတပ္ထားသည္မသိ။ အခုေတာ့ သေကာင့္သားေၾကာင့္ အေႏွာင့္အသားမလြတ္ျဖစ္ရေခ်ျပီ။
အႏွီပုဂၢိဳလ္ကေရးရန္ေပးထားေသာ စာအုပ္ကိုပင္မၾကည့္ပဲေရးလိုက္မိသည့္ မိမိကိုယ္ကိုပင္ အျပတ္တင္ရမည္ျဖစ္သည္။ အဆန္းမဟုတ္သည့္ စာအုပ္လြဲမွားတက္သည့္ကိစၥကား ယခုေတာ့ ခတ္ေလျပီ။ ကၽြႏု္ပ္လည္းမ်က္ႏွာပူလွျပီ၊ ရင္ေတြလည္းတစ္ဒိန္းဒိန္းနွင့္၊ မတ္တပ္ပင္ေကာင္ေကာင္းမရပ္နိုင္ေတာ့၊ ဒူးကလည္း အလိုလိုညြတ္က်ေနျပီ။ စာသင္ေနေသာ ဆရာထံသို႔ အာရံုျပဳလုိက္သည္။ ျပီးေနာက္သူမကိုပါ လမ္းၾကံဳၾကည့္လိုက္မိသည္။ သူမ ကၽြနု္ပ္ကို ေကာင္းစြာစိတ္ဆိုးေနပံုေပါက္သည္။ ရွင္းျပဖို႔လိုသည္။ ယခုေတာ့ မတက္နိုင္ေသး။ သူမ၏အထင္လြဲမွဳႏွင့္အတူ အမုန္းတရားဆိုသည္ကို မလိုလားသည္မွာအမွန္။
သူမလက္ထဲတြင္ရွိေနေသာ ကၽြန္ုပ္၏ ကဗ်ာမွာ စင္စစ္အားျဖင့္ သူမႏွင့္လံုး၀မတိုက္ဆိုင္ပါ။ေနာင္တြင္ ျဖစ္လာမည့္ စည္သူ၏ရည္းစားအတြက္ ကိုယ္စားေရးေပးလိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
(( ကိုယ္ဟန္ေက်ာ႔ေက်ာ့
ေမာ့ေမာ့မ်က္ႏွာ
မူယာၾကြယ္အျပံဳးကေလးနဲ႔
ေကသာၾကြယ္မင္းသမီးရယ္
ရင္ထဲမယ္စြဲညိသြားတယ္
ေျပာမယ့္ဒီစကား
နားေထာင္အားပါ
သိပ္ခ်စ္တယ္ကြာရင္ထဲမွာ
ျမဲစြဲထာ၀ရ
တစ္သက္တာ။ ))
စိတ္ထဲမွ ကဗ်ာကေလးကို ထပ္ကာထပ္ကာရြတ္ေနမိသည္။ အေရွ႕ဆံုးအတန္းမွသူမကိုလည္း အၾကာမၾကာေငးၾကည့္မိသည္။ အေရွ႕ဆံုးအတန္းမွ သူမကိုလည္း မၾကာမၾကာေငးၾကည့္မိသည္။ သူမကားရွင္းျပခြင့္ကိုေပးရန္ေ၀းစြ၊ ေက်ာင္းဆင္းသည့္တိုင္ လွည္႔ၾကည့္ေဖၚပင္မရေပ။ သူမကား အိမ္ၾကိဳကားျဖဴျဖဴေလးေပၚတက္သြားသည္။ ကၽြန္ုပ္ႏွင့္အတူ အတန္းသားအခ်ိဳ႕က နားမလည္စြာျဖင့္ေငးေမာၾကည့္ေနမိသည္။ ခံစားခ်က္ျခင္း၊ ခံယူခ်က္ျခင္း၊ အၾကည့္ခ်င္းေတာ့ အတူနိုင္ပါေခ်။