မီးမလင္းတဲ့ မိုးသည္းၿမိဳ့တစ္ၿမိဳ့
(အမ္စီ ဟန္ထူး(မိတၳီလာ))
Posted on Feb 05 10 - 01:43 PM | Hits : 361
Posted by mchanhtoo
မိုးသည္းၿမိဳ့မွ ႀကိဳဆိုပါ၏။
တညီတညြတ္ ႀကိဳဆိုသံက ကေပါက္တိကေပါက္ခ်ာ
သူတို့ေတြထဲမွာ ညီစုိ့ စို့ လူတစ္ေယာက္ က ပူးကပ္ညွပ္ခံရ
အံ့ႀသပါရဲ့၊ ဒီလူေတြ ေနဆိုတာကို မသိႀကဘူး
ေကာင္းကင္က အၿမဲလို လို အံုဆုိင္းအံုဆုိင္း
ေလခ်မ္းေတြ တိုက္ေတာင္ ဒီလူေတြက စြပ္က်ယ္တစ္ခြဲသားနဲ့
မ်က္လံုးကုိ အမွိန္လိုက္ကေလးထား
သူတို့ကုိ လြန္မွ ငါလင္းခ်လိုက္တယ္
ဒီမွာ ငါက စာမေရးတတ္တဲ့ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ပါ
သေဘာေပါက္မွဳက အတိတ္ေမ့ေနတယ္
ေႏြဦးလည္း မေရာက္ဘူး၊ ေႏြရာသီလည္းမသိႀကဘူး
ဟုိးေတာင္ကမူေလးဆီက ပုပ္အဲ့အဲ့ အနံ့ထြက္လာသလို
အိေၿႏၵမရတဲ့ေလကို တ၀ႀကီးၿမိဳခ်ခဲ့တယ္
ေခြးတစ္ေကာင္က ရွုးဖိနပ္နားမွာ အၿမွဳပ္တစီစီ နမ္းလို့
တုတ္ဆြဲရိုက္ခ်ကာမွ အရက္သမားထ မတ္တပ္ရပ္တယ္
ေတာင္းလည္း မေတာင္းပန္ခဲ့ဘူး
ငါ့အေတာင္ငါလြင့္ၿပီး ေရွ့ကုိတစ္ဟုန္ထိုးေၿပးထြက္
ေနေရာင္ၿခည္က မေမွာင္ဘူး
ဒါေပမယ့္ ငါလည္းမလင္းမိၿပန္ဘူး
ခ်ိန္သားကုိက္မွ လႊတ္ခ်လိုက္တယ္
မိုးသင္းနံ့က ခုခါမွ တေမွ်ာ္တေခၚက လွ်ံတက္
ေကာက္ေႀကာင္းေတြ အလ်င္အၿမန္ဆြဲခ်လိုက္တယ္
လြမ္းေလာက္တဲ့ေဆးသားရွာမေတြ့ေတာ့
ငါ့ စိတ္ေတြ အပိန္လိုက္အပိန္လုိက္ ညြန့္က်
အရက္သမားက ငါ့လည္ပင္းကို ညြန့္ကြင္းေထာင္ရင္း
ေလလႊာေပၚထိုင္ခိုင္းၿပီး သူ့လက္ညိဳးနဲ့ စာေရးခိုင္းတယ္
မေရးတတ္ဘူး စာေရးဆရာမဟုတ္ဘူး
ငါ ေခါင္းခါ ၀န္ခံေတာ့ သူေခါင္းညိမ့္လက္ခံတယ္
ငါေခါင္းညိမ့္ ၿငင္းဆန္ေတာ့ သူညြန့္ကြင္းကုိေၿဖခ်တယ္
အၿပင္မွာ မိုးေတြအညိဳးတႀကီး ၀ုန္းတုိင္းက်ဲ
ဒီေန့ေကာဆို ေႏြဆံဳးတာ (၃) နွစ္ရွိၿပီေလ
တစ္ေန့တာ အလြမ္းက နွစ္ႀကိမ္တက္လုိက္က်လိုက္
မိုးကသည္းတုန္း ၊ အရက္သမားကႀကည့္တုန္း
အလင္းတု အားကိုးနဲ့ ငါစာစေရးလိုက္တယ္
ၿပီးၿပီခ်င္းပဲ စာကေလးထၿပန္ေတာ့
ငါလည္းညပ္ပါသြား ....။တာ့ တာ......။
ေသၿပီးသူအုပ္ဂူ ေရွ့ရပ္ေနမိတာ အႀကိမ္ႀကိမ္ အခါခါ
ေႏြဆုိတဲ့ နာမည္ရိပ္ေအာက္မွာ ငါ့တစ္ကိုယ္လံုးရႊဲနွစ္
၂၀၁၂ ေဒ၀ါလီ မခံရခင္မွာပဲ
ငါတုိ့နွစ္ေယာက္ ခ်စ္ကမာၻ ပ်က္သုန္းခဲ့ရေပါ့
အရုိးေတြ ေပါက္ကြဲသံ၊ ေခါင္းတုိင္ထိပ္က မီးခုိးအူသံေတြက
ငါ့တစ္ကိုယ္လံုးကို တစ္စတစ္စ ၀ါးၿမိဳ
မိုးသည္းၿမိဳ့က လူေတြ ေရစီးအတုိင္းေပါေလာေမ်ာ
ငါ အားတင္းဆုပ္ကုိင္ထားတဲ့ သံတန္းကဖြာလန္က်ဲ
ဒီၿမိဳ့အမွာေနရတာ မြန္းႀကပ္တယ္
ငါခ်စ္တာေႏြပါ..၊မိုးသည္းကေတာ့ မေလွာင္ပါဘူး
ငါၿပန္မွ ၿဖစ္ေတာ့မယ္
လြမ္းေလာက္တဲ့အခ်ိန္ထိ
ကဗ်ာမေရးတတ္တဲ့ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္
ၿပီးစလြယ္ ေမ်ာေနတဲ့လူေတြနဲ့
ၿပီးစလြယ္ရြာေနတဲ့မုိးကုိ ေၿပာခဲ့မယ္
ငါေႏြးခ်င္ၿပီကြယ္..။
တေမ့တေမာ နဲ့ ငါဆက္ေလွ်ာက္
မုိးသည္းၿမိဳ့ေလးမွ နွုတ္ခြန္းဆက္ပါ၏
ဒီအသံမႀကားရဘူး
ဟုိညီစို့စို့ နဲ့အေကာင္သာခပ္က်ဲက်ဲရပ္ေနလုိ့
အခ်ိန္ေတြ ေနာက္ၿပန္လွည့္ႀကေဟ့
ေႏြဦးေရ ငါၿပန္လာၿပီကြဲ ့.................။
တညီတညြတ္ ႀကိဳဆိုသံက ကေပါက္တိကေပါက္ခ်ာ
သူတို့ေတြထဲမွာ ညီစုိ့ စို့ လူတစ္ေယာက္ က ပူးကပ္ညွပ္ခံရ
အံ့ႀသပါရဲ့၊ ဒီလူေတြ ေနဆိုတာကို မသိႀကဘူး
ေကာင္းကင္က အၿမဲလို လို အံုဆုိင္းအံုဆုိင္း
ေလခ်မ္းေတြ တိုက္ေတာင္ ဒီလူေတြက စြပ္က်ယ္တစ္ခြဲသားနဲ့
မ်က္လံုးကုိ အမွိန္လိုက္ကေလးထား
သူတို့ကုိ လြန္မွ ငါလင္းခ်လိုက္တယ္
ဒီမွာ ငါက စာမေရးတတ္တဲ့ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ပါ
သေဘာေပါက္မွဳက အတိတ္ေမ့ေနတယ္
ေႏြဦးလည္း မေရာက္ဘူး၊ ေႏြရာသီလည္းမသိႀကဘူး
ဟုိးေတာင္ကမူေလးဆီက ပုပ္အဲ့အဲ့ အနံ့ထြက္လာသလို
အိေၿႏၵမရတဲ့ေလကို တ၀ႀကီးၿမိဳခ်ခဲ့တယ္
ေခြးတစ္ေကာင္က ရွုးဖိနပ္နားမွာ အၿမွဳပ္တစီစီ နမ္းလို့
တုတ္ဆြဲရိုက္ခ်ကာမွ အရက္သမားထ မတ္တပ္ရပ္တယ္
ေတာင္းလည္း မေတာင္းပန္ခဲ့ဘူး
ငါ့အေတာင္ငါလြင့္ၿပီး ေရွ့ကုိတစ္ဟုန္ထိုးေၿပးထြက္
ေနေရာင္ၿခည္က မေမွာင္ဘူး
ဒါေပမယ့္ ငါလည္းမလင္းမိၿပန္ဘူး
ခ်ိန္သားကုိက္မွ လႊတ္ခ်လိုက္တယ္
မိုးသင္းနံ့က ခုခါမွ တေမွ်ာ္တေခၚက လွ်ံတက္
ေကာက္ေႀကာင္းေတြ အလ်င္အၿမန္ဆြဲခ်လိုက္တယ္
လြမ္းေလာက္တဲ့ေဆးသားရွာမေတြ့ေတာ့
ငါ့ စိတ္ေတြ အပိန္လိုက္အပိန္လုိက္ ညြန့္က်
အရက္သမားက ငါ့လည္ပင္းကို ညြန့္ကြင္းေထာင္ရင္း
ေလလႊာေပၚထိုင္ခိုင္းၿပီး သူ့လက္ညိဳးနဲ့ စာေရးခိုင္းတယ္
မေရးတတ္ဘူး စာေရးဆရာမဟုတ္ဘူး
ငါ ေခါင္းခါ ၀န္ခံေတာ့ သူေခါင္းညိမ့္လက္ခံတယ္
ငါေခါင္းညိမ့္ ၿငင္းဆန္ေတာ့ သူညြန့္ကြင္းကုိေၿဖခ်တယ္
အၿပင္မွာ မိုးေတြအညိဳးတႀကီး ၀ုန္းတုိင္းက်ဲ
ဒီေန့ေကာဆို ေႏြဆံဳးတာ (၃) နွစ္ရွိၿပီေလ
တစ္ေန့တာ အလြမ္းက နွစ္ႀကိမ္တက္လုိက္က်လိုက္
မိုးကသည္းတုန္း ၊ အရက္သမားကႀကည့္တုန္း
အလင္းတု အားကိုးနဲ့ ငါစာစေရးလိုက္တယ္
ၿပီးၿပီခ်င္းပဲ စာကေလးထၿပန္ေတာ့
ငါလည္းညပ္ပါသြား ....။တာ့ တာ......။
ေသၿပီးသူအုပ္ဂူ ေရွ့ရပ္ေနမိတာ အႀကိမ္ႀကိမ္ အခါခါ
ေႏြဆုိတဲ့ နာမည္ရိပ္ေအာက္မွာ ငါ့တစ္ကိုယ္လံုးရႊဲနွစ္
၂၀၁၂ ေဒ၀ါလီ မခံရခင္မွာပဲ
ငါတုိ့နွစ္ေယာက္ ခ်စ္ကမာၻ ပ်က္သုန္းခဲ့ရေပါ့
အရုိးေတြ ေပါက္ကြဲသံ၊ ေခါင္းတုိင္ထိပ္က မီးခုိးအူသံေတြက
ငါ့တစ္ကိုယ္လံုးကို တစ္စတစ္စ ၀ါးၿမိဳ
မိုးသည္းၿမိဳ့က လူေတြ ေရစီးအတုိင္းေပါေလာေမ်ာ
ငါ အားတင္းဆုပ္ကုိင္ထားတဲ့ သံတန္းကဖြာလန္က်ဲ
ဒီၿမိဳ့အမွာေနရတာ မြန္းႀကပ္တယ္
ငါခ်စ္တာေႏြပါ..၊မိုးသည္းကေတာ့ မေလွာင္ပါဘူး
ငါၿပန္မွ ၿဖစ္ေတာ့မယ္
လြမ္းေလာက္တဲ့အခ်ိန္ထိ
ကဗ်ာမေရးတတ္တဲ့ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္
ၿပီးစလြယ္ ေမ်ာေနတဲ့လူေတြနဲ့
ၿပီးစလြယ္ရြာေနတဲ့မုိးကုိ ေၿပာခဲ့မယ္
ငါေႏြးခ်င္ၿပီကြယ္..။
တေမ့တေမာ နဲ့ ငါဆက္ေလွ်ာက္
မုိးသည္းၿမိဳ့ေလးမွ နွုတ္ခြန္းဆက္ပါ၏
ဒီအသံမႀကားရဘူး
ဟုိညီစို့စို့ နဲ့အေကာင္သာခပ္က်ဲက်ဲရပ္ေနလုိ့
အခ်ိန္ေတြ ေနာက္ၿပန္လွည့္ႀကေဟ့
ေႏြဦးေရ ငါၿပန္လာၿပီကြဲ ့.................။